Tobii Pro Glasses 3 — Eye tracker do badań w realnym świecie

Czym jest mapowanie — i po co je robić

Przy monitorze wszyscy uczestnicy widzą ten sam obraz, więc ich spojrzenia można od razu nałożyć na siebie. W okularach każdy ma własny film: inny kąt, inna odległość, ciągły ruch głowy. Żeby porównać ludzi, trzeba przenieść spojrzenie z każdego filmu na jedno wspólne zdjęcie referencyjne (snapshot) — i to jest mapowanie.

• robisz zdjęcie półki, kokpitu czy plakatu i dodajesz je do projektu
• zaznaczasz fragment nagrania i uruchamiasz Assisted Mapping — algorytm Real World Mapping odnajduje płaską powierzchnię ze zdjęcia w kolejnych klatkach i „rozciąga, zmniejsza lub obraca” ją do widoku z kamery (homografia)
• pod nagraniem pojawia się wykres pewności dopasowania: odcinki powyżej progu są zielone, poniżej — pomarańczowe, do sprawdzenia
• punkty, które algorytm umieścił źle, przesuwasz ręcznie; producent zaleca, by zawsze przejrzeć wynik — mapowanie wspomagane to nie w pełni automatyczne

Auto-track: obszar zainteresowania sam podąża za obiektem

Obszar zainteresowania (AOI) to fragment obrazu, dla którego chcesz policzyć wyniki — np. ekran nawigacji w aucie. Na filmie z okularów obiekt cały czas zmienia położenie w kadrze. Dotąd AOI trzeba było przesuwać ręcznie, klatka po klatce. Teraz rysujesz go raz i włączasz Auto-track.

• AOI podąża za obiektem, a Pro Lab sam tworzy kolejne klatki kluczowe dynamicznego AOI
• gdy obiekt zniknie z kadru albo nie da się go rozpoznać, AOI staje się nieaktywny; po Twojej korekcie powstaje nowa klatka kluczowa i śledzenie biegnie dalej
• działa na filmach z kamery sceny Glasses 3 i Glasses X oraz na nagraniach ekranu
• śledzenie liczy się lokalnie na Twoim komputerze — żadne dane nie są wysyłane na zewnątrz

Kiedy mapowanie, a kiedy Auto-track? Mapowanie, gdy chcesz zsumować wielu uczestników na jednym zdjęciu stałego miejsca. Auto-track, gdy analizujesz obiekt na filmie — także taki, który się przemieszcza albo który trzymasz w ręku. Najlepiej działa, gdy obiekt jest dobrze widoczny, ma wyraźne krawędzie i kontrast, a obraz jest dobrze oświetlony i mało rozmazany.

Zobacz, na co patrzyła grupa

Po zmapowaniu spojrzenia wszystkich uczestników na zdjęcie referencyjne Pro Lab rysuje na nim wizualizacje. Przełącz rodzaje obok, żeby zobaczyć, czym się różnią.

Mapa cieplna

kolor pokazuje, gdzie było najwięcej fiksacji albo najdłużej patrzono — czerwony najwięcej, zielony najmniej. Cztery warianty: liczba lub czas fiksacji, w wartościach bezwzględnych albo względnych. Jest też dynamiczna mapa cieplna na filmie.

Ścieżka spojrzenia

kolejne fiksacje jako kółka: wielkość to czas fiksacji, numer — kolejność.

Bee swarm

gdzie w danej chwili patrzy każdy uczestnik osobno — kropka na osobę, bez uśredniania.

Mapa przezroczystości

odsłania miejsca, które przyciągnęły wzrok, a resztę obrazu przyciemnia.

Wizualizacje można porównywać między grupami i zapisywać jako obraz (PNG, JPEG) albo film.